Yeghishe Charents

Yeghishe Charents (born Yeghishe Soghomonian, Armenian: Եղիշե Չարենց) (13 March 1897, Kars – 29 November 1937, Yerevan) was an Armenian poet executed in Stalin’s purges. The following two paragraphs summarize a story from Robert Fisk’s Aug 4, 2007 article in The Independent. Yeghishe Charents, one of the nation’s favourite poets – a famous philanderer who apparently sought the Kremlin’s favours – produced a now famous poem called “The Message”. Its praise of Uncle Joe might grind the average set of teeth down to the gum; it included the following: “A new light shone on the world./Who brought this sun?/… It is only this sunlight/Which for centuries will stay alive.” And more of the same. Undiscovered by the Kremlin’s censors for many months, however, Charents had used the first letter of each line to frame a quite different “message”, which read: “O Armenian people, your only salvation is in the power of your unity.” Whoops! Like the distant Mount Ararat, it was a brave, hopeless symbol, as doomed as it was impressive. Charents was “disappeared” by the NKVD in 1937 after being denounced by the architect Tamanian – now hard at work building Yerevan’s new Stalinist opera house – the moment Charents’ schoolboy prank was spotted. Then Tamanian fell from the roof of his still unfinished opera house, and even today Armenians – with their Arab-like desire to believe in “the plot” – ask the obvious questions. Did the architect throw himself to his 1death in remorse? Or was he pushed? His home at No. 17, Mashtots Avenue in Yerevan was turned into a museum in 1975.

A Serenade To My Mother

I remember your old face
My precious mother and very sweet
With light wrinkles and lines
My precious one and very sweet.

You are sitting on the porch
Alongside the growing fig tree
Throwing a shadow on your face
My precious mother and very sweet.

You are sitting sadly and silently
Remembering those old days
That have come and also gone by
My precious mother and very sweet.

And you remember your own son
Who had left you and gone far.
‘Where has he gone ?’ You wonder,
My precious one and very sweet.

‘Where is he now?’ You wonder,
‘Is he alive or is he dead?
And what doors has he been knocking?’
My precious one and very sweet.

And you wonder if he’s been tired
Or if he’s been cheated by love;
And in whose laps has he made love?
My precious one and very sweet.

You are thinking sadly
While the fig tree keeps rocking.
Your sorrow has no limits indeed
My precious one and very sweet.

And then sour tears
Drop down your eyes one by one
Upon your weary hands
My precious one and very sweet.
Yeghishe Charents

Armenian genocide,the most actual theme in the world nowdays

Do you know what is Genocide, it’s blood rivers wich flow by nerrow streets and wade by humman stifs,mass humman eliminate from the earth, it’s a horrible crime and those who is mad in this crime have to give the answer.

24 of april was a day of national mourning in Armenia. Requiem masses were held in churches across the country marking the anniversary. All national television channels ran live broadcasts of an annual ceremony in which thousands of Armenians flock to a hilltop memorial above Yerevan to lay flowers at an eternal flame.

24 of april 2014: 99th anniversary of the start of the killings and mass deportations.

The Turkish prime minister, Recep Tayyip Erdogan, has offered his condolences to the families of more than 1 million Armenians who were massacred during the first world war, in Turkey’s most conciliatory remarks yet over the highly contested episode.

Speaking on the eve of the 99th anniversary of the start of mass deportations of Armenians, Erdogan said the mass killings by Ottoman forces – seen by many as the first genocide of the 20th century – were “inhumane”.

“The incidents of the first world war are our shared pain,” Erdogan said in an official statement that was translated into nine languages, including Armenian It was the first time that a Turkish leader had used such explicit language in relation to the deeply divisive episode.

But in a statement on Thursday marking the 99th anniversary of the start of the killings and mass deportations, President Serzh Sarkisian made no acknowledgement of Erdogan’s statement and instead accused Turkey of continuing to ignore the facts.

“The Armenian genocide … is alive as far as the successor of the Ottoman Turkey continues its policy of utter denial,” he said. “The denial of a crime constitutes the direct continuation of that very crime. Only recognition and condemnation can prevent the repetition of such crimes in the future.”

He said the looming 100th anniversary offered “Turkey a good chance to repent and to set aside the historical stigma in case if they make efforts to set free their state’s future from this heavy burden”. He stressed that the events of 1915 “should not prevent Turks and Armenians from establishing compassion and mutually humane attitudes towards one another”.

I think the genocide is very deep subject and 100 years are very less to solve this problem.We want to solve genocide problem whereas  we listen to  turkish horrible music, wear  clothes made in Turkey and spend a holiday in Turkey.Thease seem to be  small problems, but we can’t solve even it, because we aren’t consolidated and we lack national policy. But i know we are able to solve  biggest problems in the world,because   heroic blood flows in our veins. It;s already 99 years that we have been living with this grief, Meanwhile  we  ordinari people nver attempt to destroy our country by  taking not sensible meassures in that concern.And remember, this is a war and this war is going on.

Essay by George Sayadyan

Տուրիզմը Թբիլիսիում

11536988_707146222724645_880285167_n

11653434_707146209391313_1318498763_n

11666961_707146199391314_1854873909_n

11124388_707146226057978_399964203_n

Տուրիզմը հանդիսանում է երկրի բարեկեցությունը բարձրացնող կարևոր գործոն: Այն կարելի է դիտարկել որպես համակարգ, որը առաջարկում է բոլոր հնարավորությունները ծանոթանալու համար տվյալ երկրի բնակչությանը, պատմությանը, մշակույթին, սովորույթներին, հոգևոր և կրոնական արժեքներին:
Վերջերս եղա Թբիլիսիում, այս քաղաքում ես շատ եմ եղել, սակայն ամեն գնալուց ես բացահայտում եմ Թբիլիսին նորովի: Վերջին մեկ տարին ես շատ հետաքրքրված եմ տուրիզմով և ցանկացած երկիր գնալիս՝ այն ուսումնասիրում եմ մարքեթինգի տեսակետից: Դա էր պատճառը,որ ես սկսեցի ուսումնասիրել Վրաստանը տնտեսական և տուրիստական տեսակետից:Տուրիզմը Թբիլիսում գնահատելու և լիարժեք պատկերացում կազմելու համար, ես ուսումնասիրեցի մի քանի կայքերի տվյալներ և ահա պատկերը. ըստ տվյալների՝ Վրաստան այցելած արտասահմանցի քաղաքացիների գրեթե 2 մլն-ը եղել են զբոսաշրջիկներ, ովքեր անցկացրել են Վրաստանում 24 և ավելի ժամ, մոտ 1.2 մլն-ը՝ մարդիկ, ովքեր եղել են երկրում տարանցիկ ճանապարհով, մյուսները՝ մարդիկ, որոնք կատարել են գործնական, ուսումնական և այլ ուղևորություններ։
Եվ այսպես, ովքեր են Վրաստանի հյուրերը և ինչն է նրանց գրավում։
Գլխավոր հյուրերը հարևաններն են։ Առավել ակտիվ Վրաստան են այցելել հարևան երկրների քաղաքացիները՝ Թուրքիա (գրեթե 1.6 մլն մարդ), Հայաստան (1.3 մլն մարդ), Ադրբեջան (1.1 մլն մարդ)։ Չորրորդ տեղում է Ռուսաստանը (765.500 մարդ, դա 49%-ով ավելին է 2014-ից)։ 206.999 հյուր ժամանել է ԵՄ-ի երկրներից։ Այստեղ առաջատար են լեհերը, նրանք 80%-ով ավելին են եղել, քան 2014-ին։
Ընդհանուր աճին նպաստում է Թբիլիսիի լիբերալ վիզային քաղաքականությունը, մասնավորապես՝ առանց վիզայի ռեժիմը 118 երկրների քաղաքացիների համար։ Փորձագետները նշում են նաև, որ վրացական հանգստավայրերում հանգստանալ ցանկացողների թվում շատ են Հյուսիսային Կովկասի և Ռուսաստանի հարավի բնակիչները։
Քայլելով Թբիլիսիում ես հասկանում եմ զբոսաշրջիկներին: Նրանց հետաքրքրում է հնի ու նոր այդ հետաքրքիր համադրությունը, խոհանոցը:Այցելուները հիմնականում նախընտրում են Հին Թբիլիսին, Մետեխի, Սամեբա եկեղեցիներն ու Նարիկղալա բարձունքը: Քայլում ես Քուռ գետի ափով, որը իր ազդեցությունն է ունենում քեզ վրա: Կամ հետաքրքիր քաղաք Մցխեթան:
Այս երկրում տուրիզմի վարչությունն ամեն բան անում է, երկիրը զբոսաշրջիկների համար գրավիչ դարձնելու համար:
Չեմ կարող ասել,որ ես՝ որպես զբոսաշրջիկ, հիացած եմ քաղաքով, Երևանաս ավելի լավն է, բայց չեմ էլ կարող չասել, որ քաղաքն իսկապես հետաքրքիր է այցելուներին, ունի կոլորիտ, որը և գրավում է:

Ալեքսանդր Շիրվանզադե

25
1917 թվականին, Թիֆլիսի Սոլոլակ թաղամասի սրճարանում եռուզեռ էր, երբ ներս մտան Զորավար Անդրանիկն ու նշանավոր գրող Վահան Թոթովենցը։ Բոլորը հարգանքով լռեցին, իսկ Զորավարի վաղեմի բարեկամ Ռոստոմը առաջ եկավ ու ողջագուրվեց։ Բայց այդ պահին կողքի սեղանից լսվեց Շիրվանզադեի խոսքերը ուղղված Զորավարին. -Հը, Զորավար, փրկեցի՞ր Արևմտյան Հայաստանը…- Դրան իսկույն հետևեց Անդրանիկի ապտակը և Շիրվանզադեն հայտնվեց հատակին։ Շուտով Անդրանիկին դիմեց Շիրվանզադեի մորաքրոջ տղան` նշանավոր դերասան Հովհաննես Աբելյանը և ասաց. -Ներող եղիր, Զորավար, գինով է:

Ալեքսանդր Շիրվանզադե, ծնվել է 1858 թվականին դերձակի ընտանիքում։ Մի քանի տարի Շամախիի հայոց թեմական ու ռուսական գավառական երկդասյան դպրոցներում սովորելուց հետո թողել է ուսումը և, ընտանիքին օգնելու նպատակով, մեկնել Բաքու։ Ութ տարի աշխատել է նահանգական վարչության ատյաններում, նավթային գրասենյակներում, զանազան ընկերություններում՝ գրագիր, հաշվապահի օգնականի և հաշվապահի պաշտոնով։
Թղթակցել է հայ և ռուսական մամուլին, գրել հոդվածներ նավթային հարցի և բանվորների դրության մասին։ 1883 թվականին «Մշակ»–ում տպագրվել է Շիրվանզադեի առաջին գեղարվեստական երկը՝ «Հրդեհ նավթագործարանում» պատմվածքը, ապա՝ «Գործակատարի հիշատակարանից» վիպակը։ Նույն թվականին նա մեկնել է Թիֆլիս, շփվել հայ գրողների, մտավորականների հետ։

Ընթերցողը. ահա միակ դատավորը գրողի»:
«…Ահա թե ինչու արդարացի է այն ասացվածքը, թե ոճը՝ ինքը հեղինակն է, ինչպես և արդարացի կլիներ ասել, թե լեզուն՝ ինքը ազգն է»:
«Գրողն ինքը և՜ ուսուցիչ է, և՜ քննադատ: Եթե մի գրող պատրաստ չի դրա համար, ավելի լավ է՝ չգրի»:
Շիրվանզադե

Վահան Տերյան

Vahan_Ter-Grigorian
Մարդը բարի և րոմանտիկ է սիրահարված ժամանակ, նույնիսկ ամենաբռի մարդը կարող է ստեղծագործել և անել անհնարինը սիրելիի համար: Րոմանտիզմի վառ ներկայացուցիչ էր Վահան Տերյանը, ով եղել է հայ գրականության ամենավառ ներկայացուցիչներից մեկը:

Դժվարին կյանք ապրեց Վահան Տերյանը, կյանքից հեռացավ շատ անժամանակ, բայց հայ քնարերգությանը հաղորդեց մի այնպիսի թարմ շունչ, որ անհնարին է պատկերացնել իր և հետագա ժամանակների հայ պոեզիան առանց նրա լուսավոր ներկայության։ Տերյանն անփոխարինելի է նաև նրանով, որ առաջին իսկ գրքով ստեղծեց հետևորդների մի մեծ խումբ, որի ներկայացուցիչները ձևավորեցին Վահան Տերյանի գրական դպրոցը։ Գեղարվեստական ճանապարհ բաց անող այդպիսի մշակութային առաքելություն շատ քչերին է վիճակվում։ Ահա այդ քչերից մեկը Վահան Տերյանն է։

Վահան Տերյան, ինչպե՞ս երգեմ հիշատակը քո, Թող լուռ փռվի հիմա իմ դեմ անլույս երեկո։ Սրտիս վրա իջնի թող մութ մի ամպի քուլա, Քամին բերե թող մահվան բոթ, ու անձրևը լա։ Եվ թող թափվեն շուրջս աշնան տերևներ դեղին Եվ զարդարեն, Վահան Տերյան, քո անցած ուղին։ Ու մշուշում տխո՜ւր երգով բյուրավոր զանգեր Թող օրհներգեն թախիծը քո, իմ հեռու ընկեր… Եղիշե Չարենց

Սևակն ասում է Տերյանի մասին.
Տերյանը …. ազնիվ մետաղի պես փայլ տվեց մեր «արքայական» լեզվին, հարստացրեց մեր ազգային քնարերգությունը նոր մոտիվներով ու տաղաչափական ձևերով, նույնիսկ դուռ բացեց նոր հանգի համար…»:

Եղիշե Չարենց

charents2fullsize1
Հայաստանը ունենալով շատ ծանր անցյալ, նաև ունեցել է շատ մխիթարողներ և հոքսը թեթևացնողներ, իհարկե դրանք եղել են գրողները, պոետները, արհեստի և արվեստի մարդիկ: Վառ ներկայացուցիչ և Եղիշե Չարենցը, ում մասին գրել են շատ տարբեր հայտնի մարդիկ, ում մասին խոսացել և հպարտացել է մի ամբողջ ժողովուրդ’ հայ ազգ:

Եղիշե Աբրահամի Սողոմոնյանը ծնվել է 1897թ. մարտի 13-ին Կարս քաղաքում` բազմազավակ հայի ընտանիքում: Չարենցը շատ ընթերցասեր էր և օրվա մեծ մասը կարդում էր:

ղիշե Չարենցը հայ գրականության խոշորագույն դեմքերից մեկն է և իր պատմական նշանակությամբ համարվում է նորագույն շրջանի հայ գրականության հիմնադիրը։ Կարծես ամբողջ հայ գրական միտքը, հինգերորդ դարից սկսած, հասունացել էր, որպեսզի իր խոսքերից ծնունդ տար այս հանճարին։ Սա նշանակում է, որ Չարենցը՝ որպես բանաստեղծ, ծնունդ է առել հայ գրականության ընդերքից, առասպելական եղեգան փողից՝ որպես բանաստեղծության մի նոր «հուրհեր պատանեկիկ»։ Դեռ մարդիկ կան, ովքեր առասպելներ են պատմում Չարենցի մասին։ Իր կյանքի օրոք նա վերածվեց լեգենդի։ Չարենցն իվիճակի էր ոգևորության պահերին հասնել ստեղծագործական հզոր շիկացման, նա գրում էր միանգամից, մեկ բռնկումով։ Թեև դժվար կյանք վիճակվեց նրան, բայց նա իր կյանքի ճանապարհն անցավ հերոսի պես, բարձր պահեց թե՛ գրողի, թե՛ իր մարդկային առժանապատվությունը և երբեք չխոնարհվեց ժամանակի իշխանավորների առջև։

Չարենցի իրական անունը Եղիշե Աբգարի Սողոմոնյան, կան շատ վարկածներ նրա “Չարենց” մականվան մասին: Գուրգեն Մահարուն պատմել է, թե Կարս էր եկել Չարենց ազգանունով մի բժիշկ, որի ցուցատախտակի «Չարենց» մակագրությունն էլ վերցրել է։ Պատանեկան տարիների մտերիմները այլ բացատրություններ էլ են տալիս։ Ըստ Կարինե Քոթանջյանի՝ բանաստեղծը Չարենց է մկրտվել, որովհետև մանկուց եղել է չար երեխա։ Նրան այնքան են չար ասել, որ Չարենց էլ մնացել է։ Իսկ Անուշավան Ջիդեջյանը (Վիվան) բանաստեղծի կողմից վկայել է, որ Չարենց անունն առաջացել է Ալեքսանդր Պուշկինի «Անչար» ոտանավորի հնչյունական տեղաշարժերի հետևանքով։

Թողած Կարսում, գետի ափին, տունս՝ շինված անտաշ քարով,
Կարսը թողած, Կարսի այգին ու հայրենի երկինքը մով
Եվ Կարինե Քոթանճյանին անգամ չասած մնաս բարով-
Ա՜նց եմ կենում հիմա օտար քաղաքների ճանապարհով:

Հետաքրքիր է ընկալել այն փաստը,որ ես իրականում եղել եմ այն տան մոտ,որտեղ ապրել է Չարենցը, այն կամուրջի մոտ, որի տակ նստում էր իր անօթևան ընկերը: Ես հպարտ եմ,որ Հայաստանը ունեցել է այսսպիսի հիանալի պոետ:

Էսսէ. Հովհաննես Թումանյան

250px-Հովհաննես_Թումանյան
Դեռ մանուկ ժամանակ ես շատ էի սիրում կարդալ Հովհաննես Թումանյանի հեքիաթները, քանի որ այդ հեքիաթները լինելով երեխայական և շատ առանցքայական միևնույ ժամանակ շատ խորհիմաստ էին:Հիմա ես արդեն հասուն և բանիմաց մարդ եմ ես հասկանում Թումանյանական հեիաթների և ստեղծագործությունների խորհիմաստությունը: Նրա գրեթե բոլոր պատմվածքների և հեքիաթների մեջ կա մեծ քանակությամբ վառ էմոցիա և լուավորություն, դրանք կարդալուց մարդը լիցքաթափվում է և մոռանում կենցաղային խնդիրները:

Կարդալով թումանյանի բոլոր պատմվածքներն ու ստեղծագորցությունները կարելի է նկատել,որ դրանք ունեն ընդհանուր սխեմա` դա չարի և բարու սխեման է, և ինչպես բոլոր բարի հեքիաթներում այդպես նաև Թումանյանական հեքիաթներում բարին հաղթում է չարին:Օրինակ. «Հին օրհնություն», «Աստղերի հետ», «Հայոց վիշտը», «Հայոց լեռներում», «Հայրենիքիս հետ», «Հոգեհանգիստ», «Բարձրից», «Իմ երգը», «Սիրիուսի հրաժեշտը»:Կարդալով այս բոլոր պատմվածքները կարելի է տեսնել շատ նմանություններ և` սխեմատիկ և` սյուժետային:

Թումանյանը լինելով բոլոր ժամանակների հայկական պոեզիայի ավագույ ներկայացուցիչներից մեկը միևնույն ժամանակ եղել է շատ համեստ և այդ պատճառով է,որ այսօր շատ բաներ հասանելի չեն երիտասարդությանը,կամ դրանք գաղտնի են,միայն այն պատճառով որ Թումանյանը իր ապրելու տարիներին մեծ դեր է ունեցել հայ քաղաքականության մեջ:

Ես մասնագիտորեն կողմնորոշված եմ

Դեռ փոքր տարիքում ես մտածում էի,որ աղբը դեն նետելու համար է, բայց ժամանակները փոխվեցին անցան տարիներ և ես դարձա հասուն և բանիմաց մարդ: Եվ ես հիմա հասկանում եմ, որ աղբը,որը փչացնում է մարդուն կոչվում է գումար: Հենց գումարն է ապահովում մարդու բարեկեցիկ ապագան: Աշխարհը թելադրում է իր կանոնները և ամեն մարդ պետք է շարժվի այդ կանոններով:Բարեբախտաբար ես մասնագիտորեն կողմնորոշված եմ և պատկեացնում եմ ինձ մոտ ապագայում: Տարիների ընդացքում ես շատ էի մտացում իմ մասնագիտության մասին, ես ցանկանում եի դառնալ լեռնագնաց, բժիշկ, զինվորական, բայց այդ ամենի մեջ ես չեի նկատում մի կարևոր բնավորության գիծ, ես սիրում էի խոհանոցը, ես սիրում էի այն ամեն կողմից և` պատրաստելու և` կառավարելու: Այս տարի ես եղա Փարիզում, ռեստորանների մայրաքաղաքում, ես հավաքեցի շատ տեղեկություն ռեստորանային բիզնեսի և ընդանրապես խոհանոցի մասին:

Ես չեմ երազում ունենալ տիպիկ հայկական ռեստորան, հայկական ռաբիզ երաժշտությամբ և խորովածաքյաբաբային մթնոլորտով,ես ցանկանում եմ լինել հայաստանում առաջին մարդը ում ռեստորանը ստացել է միշլենյան աստղեր:Ամեն մարդ պետք է գտնի իր տեղը այս կյանքում, և ես կգտնեմ:

Բորջիա ցեղը քաղաքականության մեջ

Իտալիայում վերածնունդի տարիներին կաին շատ հեղինակավոր ցեղեր,որոնք ցանկանում եին օգտվել երկրում տիրող փոփոխություններից և դիզել ավելի շատ հարստություն։Սակայն դրանց մեծ մասը ընտրեց վատ և սև ճանապարհը։Այդ ընտանիքներից ամենա հեղինակավորը եղել է Բորջիաների ցեղը։Այս ցեղը տարբերվել է մյուսներից իր մութ և պիղծ անցյալով։Ավելի ուշ պատմաբանների կողմից այս ցեղը անվանվել է սատանայի ցեղ։Չնայած դրան այս ցեղը տվել շատ հեղինակավոր մարդկանց։

Կալիստ երրորդ

Alfonso_de_Borja,_obispo_de_Valencia_y_papa_Calixto_III

Իրական անունը Ալոնսո դե Բորջիա,ծնվել է 1378 թվականի դեկտեմբերի 31 ին Իսպանիայում։1444 թվականին Եվգենիի չորորդի հրամանով,նա ստացել է Կարդինալի կոչում։Իսկ արդեն հասուն տարիքում,1455 թվականի ապրիլի 8 ին նշանակվել է Հռոմի պապ։1456 թվականի հուլիսի 7 ին,նրա հրամանով,խառույկի վրա վառեցին Ֆռանսիայի հերոսուհի Ժաննա Դե Արկ ին։
Նրա ամենասարսափելի քյլև եղել է 1453 թվականին կազմակերպած Խաչակրած արշավանքը Թուրքիայի վրա։Որում Հռոմի պապի զորքերը առյունարբու կերպով գրավեցին Կոնստանինոպոլիսը։Կալիստ երրորդը մահացել է 1458 թվականի օգոստոսի 6 ին։

Ալեքսանդր չորրորդ

280px-Pope_Alexander_Vi

Ծնվել է 1431 թվականի հունվարի 1 ին Վալենսիա քաղաքից ոչ հեռու։Ալեքսանդրը Կալիստ երրորդի եղբորորդին էր,և այդ իսկ պատճառով ընդամենը 26 տարեկանում նա դարձավ Հռոմի փոխ-կանցլեռ։1492 թվականի օգոստոսի 26 ին Ալեքսանդրը հռչակվեց Հռոմի պապ։
Ավելի ուշ ամբողջ Իտալիյով սկսեցին տարածվել վատ լուրեր նրա մասին։էջճփ թվականի օգոստոսի 18 ին նա մահանում է։
Լուկրեցիա Բորջիա

200px-Dossi_dossi,_lucrezia_borgia,_1518_circa02

Ծնվել է 1480 թվականի ապրիլի 18 ին։Նա չի ունեցել ինչ որ դեր քաղաքկանության մեջ,բայց պատմաբանների կողմից նա ճանաչվել է Բորջիաների ցեղի ամենա դաժան և վատ ներկայացուցիչը։Իր կյանքի ընդացքում նա ամուսնացել է երեք անգամ,ունեցել է շատ երեխաներ։Մարդկությանը նա հիշվել է մարդկանց սպանելու իր մեթոդով։Հենց նրանից է եկել մարդուն թունավորելու գաղափարը։Նրա հոր Ալեքսանր չորրորդի կառավարման ժամանակ պտտվում էին խոսակցություններ,որ Լուկրեցիա  բորջիան սեռական հարաբերությոններ է ունեցել հոր հետ։1519 թվականի հուլիսի 24 ին նա մահանում է։

Օգտագործած աղբյորները- https://en.wikipedia.org/wiki/House_of_Borgia
http://www.historytoday.com/blog/2013/10/were-borgias-really-so-bad (թարգմանել եմ անգլերենից)

Ինքնակենսագրություն

Են Գևորգ Սայադյանս ծնվել եմ փետրվարի 18 ին Երևանում։Վեց տարեկանում հաճախել եմ ԴԴեմերճյանի անվան <<թիվ 27>> դպրոց։Տաս տարեկանում ընդունվել եմ <<Քվանտ>> վարժարան և սովորել չորս տարի։Այնուհետև ընդունվել եմ <<Մխիթար Սեբաստացի>> կրթահամալիր և սովորում եմ այնտեղ առ այսօր։Դեռ փոքր ժամանակվանից շատ եմ սիրել երաժշտություն,հատկապես ջազ,և հենց դա է պատճառը,որ տասներկու տարեկանում ընդունվեցի Ստեփան Ջրբաշյանի անվան երաժշտական դպրոց և հիմա արդեն չորս տարի է ինչ նվագում սաքսոֆոն։Երկու տարի առաջ,լավ անգլերենի իմացության համար,ես հնավորություն ստացա մեկնել <<ՆԱՍՍԱ>>-ի ամառային ճանբար Իզմիր քաղաքում,այնտեղ ես բարելավեցի իմ անգլերենի իմացությունները և ձեռք բերեցի շատ ընկերներ։Այս տարի ես իմ ընկերների հետ  մասնակցեցի <<Էկոտուր>> էկոլոգիական փառատոնին և շահեցի գլխավոր մրցանակ։Հիմա ես ունեմ նպատակ,ընդունվել Ամերիկյան համալսարան և դառնալ լավ մասնագետ,որպեսզի հետագայում օգտակար լինեմ իմ երկրին և իմ ազգին։